ඊට හේතුව වුණේ පහුවැනිදා, එනම් මාර්තු පළමුවැනිදාට අපේ මධ්‍ය සමාසික පරීක්ෂණය (Mid Semester Examination) යෙදී තිබීමයි. එම විභාගයේ දිනය දැනුම්දෙනු ලැබුවේ අප මෙම වැඩසටහන මෙදිනට යොදාගත්තාට පසුවයි. පාසලේ විදුහල්පතිතුමා ඇතුළු කාර්ය මණ්ඩලය සියලු කළමණා ලැහැස්තිකළ පසුව වැඩසටහන කල් දැමීමට අපට සිත් නොදුන් නිසා කුමන අපහසුතා මැද වුවත් එය කරන්නට අපි තීරණය කළා. ඒ අනුව ඉරිදා උදෙන්ම ගමන පිටත්වුණු අපි උදෑසන 7 වන විට පාසලට ළඟා වුණා. පුත්තලම, කොට්ටුකච්චිය නවෝද්‍යා මහා විද්‍යාලයේ අප මීට කලින් පැවැත්වූ සම්මන්ත්‍රණයේ අත්දැකීම් තිබුණු නිසා, වැඩසටහනේ කටයුතු කළමණාකරණය කරගැනීම එතරම් අපහසු වුණේ නැහැ. එම වැඩසටහනේ ආකෘතියට අනුව පැවැත්වූ මෙහි වෙනසකට වූයේ මෙය විද්‍යා විෂයන් මූලික කොටගත් සම්මන්ත්‍රණයක් වීම පමණයි.

උදෑසන 7.30 සිට සවස 5.00 පමණ වනතුරු එක දිගට, අපට එම සිසුන් වෙනුවෙන් ලබාදිය හැකි උපරිමය ලබාදුන්නා. ඒ තරම් දිගු කාලයක්, කළබලකාරී යෞවනයන් පිරිසක අවධානය රඳවා තබාගැනීම එතරම් පහසු කටයුත්තක් නොවෙයි. එහෙත් කෙසේ හෝ එය සාර්ථකව කරන්නට අප සමත් වූ බව සිසුන්ගේ ප්‍රතිචාර වලින් පෙනුණා. සමස්ත වැඩසටහන ප්‍රශ්න පත්‍රයකට පිළිතුරු සපයා එය පරීක්ෂා කර එය සිසු සිසුවියන් සමඟ සාකච්ඡා කිරීමේ අදියරකිනුත්, දේශනයකිනුත්, වෙනත් ගැටලු සාකච්ඡා කිරීමටත්, දැනුම උරගාබැලෙන ප්‍රශ්න විචාරාත්මක තරඟයකින් අනතුරුව ත්‍යාග ප්‍රදානයකිනුත් සමන්විත වුණා. අවසානයේ ළමුන් දිරිමත් කිරීම පිණිස සරසවි දිවියෙන් බිඳක් ඔවුන් සමඟ බෙදාහදා ගැනීමටත් අප අමතක කළේ නැහැ. වැඩසටහනේ මූලික අරමුණ වූයේත් එයයි. මන්ද සාමාන්‍ය ගුරුවරයෙකුගෙන් ලැබෙන විෂය කරුණු පිළිබඳ දැනුම අප එහි ගොස් නැවත ඔවුන්ට ලබාදීමේ තේරුමක් නැහැ. ඒ වෙනුවට ඔවුන්ගේ ගැටලු පෞද්ගලිකව විසඳා දී සිසුන්ට නවමු ආකාරයේ අත්දැකීමක් ලබාදීම අපේ අරමුණ වුණා. එහි සාර්ථකත්වය හෝ අසාර්ථකත්වය බලාගත යුත්තේ ඔවුන්ගේ මුහුණු සහ අදහස් තුළිනුයි.

එසේ නම් මේ ඒ ගැන පසු විපරමක්:

අභියෝගයක ඇරඹුම

අලංකෘත පරිසරය

වැඩසටහන අතරතුර

ඔවදන්

පිළිතුරු සැපයීම

පිළිතුරු පත්‍ර සළකුණු කිරීම

කෙටි විවේකයක්

ගුරු භවතුන් වූ අපි

සිසුන් ගුරුවරුන් කරමින්

දැනුම විමසුම

තුති පිදුම

පුංචි හදවත්වල සතුට

ඔවුහු අපෙන් ගුරුහරුකම් ලද්දෝය

අවසානය

මතකයන්

සැබෑ ජයග්‍රහණය

ශ්‍රීපාදස්ථානය වන්දනා කිරීම සහ අවට ප්‍රදේශය නැරඹීමේ අරමුණින් අපි සංවිධානය කරගත් චාරිකාව 2010 ජනවාරි 4 වැනිදාට යොදාගත්තේ ඒක අපේ නිවාඩු කාලය වුණු නිසයි. අනික සිරිපා වන්දනා සමයේ ආරම්භක දින කිහිපය නිසා ඉතා පහසුවෙන්, නිදහසේ අපේ ගමනාන්තයට ළඟ වීමේ හැකියාවක් තියෙයි කියන බලාපොරොත්තුවත් අප සිත් තුළ තිබුණා.

ජනවාරි 4 වැනිදා උදේ 7.30ට විතර අපි ඔක්කොම මහනුවර දුම්රිය ස්ථානයට එක් රොක් වෙලා උදේ 8.20 බදුල්ල දුම්රියෙන් හැටන් දක්වා ගමන ඇරඹුවා. සමහරු මෙම ගමනට සහභාගි වුණේ බොහෝඅ ඈත පළාත් වල ගම්බිම් වලට ගොස් නැවත පැමිණයි! හිටගෙන යන්න වුණත් ඒ ගමන බොහොම ප්‍රීතිමත් එකක් වුණා. අවට තිබුණු සුන්දරත්වය අපි හැමෝම ඉතා ආශාවෙන් නැරඹුවා.

කෝච්චියෙන් ගිහින් හැටන් වලට ගොඩබැහැපු අපේ ඊළඟ ඉලක්කය වුණේ මස්කෙළිය නගරය. එතන තමයි අපේ නවාතැන්පොළ වුණු මස්කෙළිය ලංකා බැංකු ශාඛා නිල නිවෙස්නය පිහිටා තිබුණේ. මෙම ස්ථානය සොයා දීමේ සම්පූර්ණ ගෞරවය අපේ අරවින්ද වෑත්තෑව සොයුරාට හිමිවිය යුතුයි. තවත් පැයක විතර ගමනකින් පස්සෙ අපි මස්කෙළියට ළඟා වෙලා දවල් ආහාරය ගත්තා. නල්ලතන්නියට යන්න තවත් කාලය තිබුණු නිසා අපි අවට සිරි නැරඹීමේ අරමුණින් මාඋස්සාකැලේ ජලාශය ආශ්‍රිත ප්‍රදේශයට පිටත්ව ගියා.

පැයක් හමාරක් එය නැරඹීමෙන් අනතුරුව අපි නැවතත් මස්කෙළිය බලා ආවා. අවසානයේ රාත්‍රී ආහාරයෙන් ද සප්පායම් වීමෙන් අනතුරුව (මේක නම් කාලෙකට මතක හිටින කෑමක් බව නොකියාම බැහැ. හේතුව මෙතන කියන එක අනවශ්‍යයි කියා හිතනවා ) රාත්‍රී 7.30ට විතර නල්ලතන්නිය බලා පිටත්ව ගියා.

තවත් පැයක් පමණ නල්ලතන්නිය, සමනොළ ගිර පාමුල ගතකිරීමෙන් අනතුරුව රාත්‍රී 10ට පමණ අපි සිරිපා තරණය ආරම්භ කළා. අතිශයින්ම වෙහෙසකර වුවත් ඉතා විශිෂ්ට අත්දැකීමක ආරම්භය එය බව අප දැන සිටියා. සිරිපා මළුවේ අතිශය සිසිල් පරිසරයක පැය ගණනක් රැඳී ඉන්නට අවශ්‍ය නොවුණු නිසා අපි සිරිපා කරුණා කළේ ඉතා සෙමින්. සිරිපා මළුවට අපි එන විට වෙලාව හරියටම පාන්දර 3යි. සීතල දරාගැනීම ඉතා අපහසු වුණත් අපේ උත්සාහයේ සාර්ථකත්වය නිසා ඇතිවූ ප්‍රීතිය අප උණුසුම් කළා. වරක් ශ්‍රීපාද පද්මය වැඳ පුදාගත් අපි කෙටි විවේකයක් ලැබීම පිණිස දෑස් පියාගත්ත. නැවතත් උදේ 5ට පමණ අවදි වී ඉර සේවය නැරඹීමෙන් අනතුරුව නැවතත් පහළට එන ගමන ආරම්භ කළේ උදේ උදේ 7ට පමණ.

මුලින් එතරම් නොදැනුණත් පහළට බැසීමත් දෙපා වලට ඉතා වේදනාකර කර්තව්‍යයක් වුණා. නමුත් ඒ වේදනාව නිවාලන ඖෂධය වූයේ ඉහළට නගින අවස්ථාවේ අප නොදුටු අවට පරිසරයේ සුන්දරත්වයයි. ශ්‍රී ලංකාව තුළ අප දුටු අලංකාරම දසුන් පෙළ අප දුටුවේ මේ ගමනේදී බවට අපහට කිසිදු සැකයක් වූයේ නැහැ.

උදේ 11 පමණ වන විට පහළට පැමිණි අප නැවතත් මස්කෙළිය අපේ නිවෙස්නය වෙත පැමිණියේ ඉතාමත් වෙහෙසකර වූත් ආශ්චර්යජනක වූත් ගමනකින් අනතුරුවයි. එම ස්ථානයේ මඳ වේලාවක් ගිමන් හැරීමෙන් අනතුරුව අපි මහනුවර බලා ආපසු පැමිණීමට පිටත් වුණා. මහනුවරට අප ළඟා වනවිට වේලාව සවස 6යි.

ඔන්න ඔහොමයි අපේ සිරිපා වන්දනාවේ කථාන්දරය! අප බොහෝ දෙනා ජීවිතයේ යෙදුණු විශිෂ්ටතම චාරිකාව එය බවට කිසිදු සැකයක් නැහැ. වෙහෙස, මහන්සිය, වීර්යය හා බැඳුණු ස්වභාව සෞන්දර්යය, මනස්කාන්ත පරිසරය අප සිත් ප්‍රීතියෙන් කුල්මත් කළා.

නව වසරට එය ඉතා හොඳ ආරම්භයක් වූ බව නම් නිසැකයි. ජය ශ්‍රී!

මේ තිබෙන්නේ ගමනේදී අප අත්දුටු සුන්දරත්වයෙන් බිඳක්:

Ragging, Hazing, Fagging, Bullying, Pledging, Horse-playing etc. are different terms used in different parts of the world but each signifying the same old practice of welcoming the fresher in a barbaric manner.

This phenomenon can be traced back to as early as 7th or 8th century A.D. In Greek culture, new entrants to the sport community were subjected to all kinds of humiliations and teasing to inculcate a team spirit in them. Gradually with the passage of time this technique was subjected to myriad modifications and was later adopted by the military forces, from there it finally entered in the education system. Since its inception in the educational arena, ragging underwent several modifications before morphing into an organized form of campus violence. During the 18th century forming a student organization in colleges was very much in vogue particularly in the European countries. This concept was later adopted by the U.S. universities as well. In the period 1828-1845, several student organizations popped up in the U.S. campuses. These were named after Greek letters like Alpha, Phi, Beta, Kappa, Epsilon, Delta etc and were called as Greek Letter Organizations (GLO’s) or Fraternities. The new entrants to these fraternities were known as PLEDGES. During this time ragging (called as Hazing in west) existed in its rudimentary form and was merely a ritual to test the courage of the pledge. The first ragging related death occurred in 1873 when a freshman from Cornell University fell into a gorge as a consequence of ragging. Ragging underwent a massive transformation after World-War 1. It was during this time that it started to acquire its real brutal form. Soldiers returning from war re-entered the college and brought with them the technique of Hazing (ragging) learned in military camp. These techniques were used to make individual fail as an individual and succeed as a team. This philosophy of team development continued to be used in different fraternities. Eventually when fewer military students entered college these techniques were passed onto others who did not understand their purpose or usage and ragging became a brutal and hazardous exercise. Gradually in the early 20th century ragging related violence started to escalate in the western countries.

In India the tradition of ragging was imported along with the English education. Though it existed in the Army and English public schools much before the country’s independence, it became conspicuous only after independence. Ragging then meant seniors mocking and jesting at juniors. Till the late 60′s ragging was never a serious problem in India as it was relatively in a much milder form, primarily because higher education was confined to some particular sect of the society and hence ragging was confined only to a part of the civilized community of this country. Gradually as the higher education became more and more accessible to different communities, ragging became a soft weapon to settle the animosity between students of different castes, communities and religion etc. Deep influence of the media during the 80′s made ragging much more brutal and violent in India. Soon ragging became a measuring rod to test the grit of the seniors. Many seniors, who were reluctant to rag their juniors, finally succumbed to peer pressure. It is still an important factor in ragging. During the early 90′s rapid mushrooming of new private Engineering and Medical colleges led to several disastrous experiments with this old practice of ragging. It made Southern India a hub of this brutal activity. During the 90′s ragging related suicides began to increase at a rapid rate. In 1997 Tamil Nadu, which was one of the worst affected state, became the first province in India to bring legislation against ragging. In 2001, the Hon’ble Supreme Court of India banned ragging throughout the country. It was now left to the college authorities to enforce this law. This led to complete disappearance of daytime ragging in campus which was much healthier and a safer mode of interaction while more threatening and virulent ragging in the hostels continues to thrive in most of the colleges.

History teaches us that borrowing the foreign culture has always proven to be disastrous to the importing nation. Ragging is just another example to it.We tend to forget that ragging is a western culture and is deleterious in a multi-ethnic and diverse society such as India. Even in the west ragging was always used as tool to take out vengeance between the Blacks and Whites. In India, a myth that ragging makes the fresher bold has always existed. This has given a passive social approbation to this cruel practice. As long as this exists ragging will never see its demise. In its several years of existence ragging has done more harm than good. It has claimed lives of several thousand innocent students all across the world. Today, ragging no longer exists in its brutal form at places where it actually originated but is rapidly proliferating in the under-developed and developing nations of the world. Presently Sri Lanka is the worst affected country in the world.

Has ragging reached its pinnacle or is the worst yet to come? How many more lives will it claim before our society wakes up? Perhaps only time shall answer these questions.

by Harsh Agarwal
-Coalition to Uproot Ragging from Education (CURE)

2009 නොවැම්බර් 21 වැනිදා සෙනසුරාදා දවස මුළුල්ලේ පුත්තලමේ පැවති මෙම වැඩසටහන පිටුපස දැවැන්ත සංවිධානයක් සිදු කෙරුණා. සරසවියට පියමැන මාස 5ක් ගතවන්නටත් මත්තෙන් අප බාරගත් මෙම අභියෝගාත්මක සමාජ සත්කාරය අපේ සංවිධානය යටතේ සිදු වූ තෙවන ව්‍යාපෘතියයි. එහෙත්, මෙය අපගේ කලින් වැඩසටහන් දෙකටම වඩා විශාල සහ වගකීම්සහගත එකක් වූ නිසාවෙන් සහභාගි වූ සැමගේ සිත් තුළ තිබුණේ තරමක චකිතයක්. “ළමයින්ට අපේ වැඩසටහන නීරස වෙයිද?” යන ගැටලුව අපේ සිත් තුළ දැඩිව ක්‍රියාත්මක වුණා.

නමුත් මෙය අභියෝගයක් වශයෙන් බාරගත් අප, අපේ උපරිමය පාසල වෙනුවෙන් ලබාදීමේ පරම ආධ්‍යාශයෙන් යුතුව නොවැම්බර් 20 වැනිදා පේරාදෙණිය සරසවි බිමේ සිට කොට්ටුකච්චිය බලා පිටත්ව ගියා. මින් පෙර පුත්තලම නගරයට වත් ගොසින් තිබුණේ අප අතරින් කිහිප දෙනෙකු පමණයි. කෙසේ හෝ පාර සොයාගෙන අඳුර වැටීමට මත්තෙන් පාසලට ගොඩවැදුණු අපහට එදින රාත්‍රියේ නවාතැන් ගැනීමට ඇවැසි කළමණා වහ වහා සකසාගන්නට සිදු වුණා. සතුටුයි කියන්න, පාසලෙන් අපට ලැබුණේ අති විශාල සහයෝගයක්. එදින රාත්‍රියේ අපගේ ප්‍රධාන ආහාරය වුණේ මඤ්ඤොක්කා! කටට කෙළ උණන තරම් වූ එම රාත්‍රී භෝජනය භුක්ති විඳ අවසන සතුටින් අපි අපේ නවාතැන වූ පන්ති කාමරයට ගොඩ වැදුණා. පසුදිනයට නියමිත රාජකාරියට අපි එහිදී හොඳින් සූදානම් වූවා. ළමුන් හට දීම පිණිස අප නිර්මාණය කළ ආදර්ශ ප්‍රශ්න පත්‍ර තියුණු ලෙස විමර්ශනය කළ අප ළමුන්ට ගැටලු ඇතිවන ස්ථාන පිළිබඳ පුළුල් විමර්ශනයක් කළා. මෙම කාර්යය අප සති කිහිපයක් තිස්සේම සිදුකළ අතර අවසාන ඇගැයීම කෙරුණේ මෙම අවස්ථාවේදී බව සඳහන් කළ යුතුයි. අවසානයේදී ඉතා අවම පහසුකම් මධ්‍යයේ රාත්‍රී නින්දට ගිය අප පසුදින උදෑසනින්ම “කොට්ටුකච්චිය මෙහෙයුම” ක්‍රියාත්මක කිරීමේ අරමුණින් යුතුව උද්‍යෝගයෙන් අවදි වුණා.

උදෑසන 6.30 වෙද්දී ළමුන් එකිනෙකා පාසල වෙත ඇදී ඒමට පටන් ගත්තා. 7.30 වන විට අපට දක්නට ලැබුණේ පාසල් පරිශ්‍රය එකම හිස් ගොඩක් විලසින්! එලෙස ඇරඹුණු අපේ වැඩසටහනට ජවසම්පන්න ආරම්භයක් ලබාදීමට කොට්ටුකච්චිය විද්‍යාලයේ විදුහල්පතිතුමා කටයුතු කළා. ළමුන්ගේ මට්ටම ඇගැයීමේ අරමුණින් අප සකස්කළ පැය එකක ගණිත ප්‍රශ්න පත්‍රය අනතුරුව බෙදාදෙනු ලැබුවා. එම කාලය අවසන් වීමත් සමඟ කල් නොයවා අප සොයුරන් ගණිතය විෂයෙන් වැඩමුළුව ආරම්භ කළා. ඒ අතර වහ වහා ප්‍රශ්න පත්‍ර සලකුණු කළ අනෙකුත් සොයුරන්, කාර්යය වඩාත් පහසු කරනු පිණිස සිසුන් ඔවුනගේ දක්ෂතාවය අනුව වර්ගීකරණය කළා. එම වර්ගීකරණයට ලක්කළ පරිද්දෙන් පන්ති වලට සිසුන් වෙන්කර පැය ගණනාවක් මුළුල්ලේ සිසුන් එකිනෙකාගේ දුර්වලතා මඟහරවා, දක්ෂතා ඔප්නැංවීමට දැඩි වෙහෙසක් අප කණ්ඩායම විසින් ගනු ලැබුවා. 10%ක් තරම් සිසු සිසුවියන් සංඛ්‍යාවක් ඉතා හොඳ නිපුණතා මට්ටමක සිටි අතර 55%කට අධික පිරිසක් බෙහෙවින් දුර්වල තත්ත්වයක සිටින බව අප නිරීක්ෂණය කළා. ඔවුනගේ මට්ටම සළකා බලා ඒ ඒ කණ්ඩායමට ගැළෙපෙන අයුරින් මෙම වැඩසටහස සංවිධානය කිරීමේ වැදගත්කම අපට මෙහිදී මොනවට පැහැදිලි වුණා.

අනතුරුව, සවස් යාමයේදී ඔවුනට නවතම අත්දැකීමක් ලබාදීමට අප කටයුතු කළා. සිසුන් සියල්ල පස්දෙනා බැගින් කණ්ඩායම් කළ අපි ඔවුන් අතර දැනුම මිනුම තරඟයක් ක්‍රියාත්මක කළා. ජීවිතයේ කිසි දිනෙක දැනුම මිනුම තරඟයකට මුහුණ නොදී තිබුණු ඔවුන් උද්‍යෝගිමත්ව එහිදී තරඟ වැදෙනු අපට දැකගන්නට ලැබුණා. තරඟය අවසානයේ ජයග්‍රාහකයන් හට ත්‍යාග ප්‍රදානයක් ද සංවිධානය කෙරුණා. අපගේ දීර්ඝ වැඩසටහනේ අවසාන අංගය වූයේ පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ අපූර්වත්වය ගැන කෙටි හැඳින්වීමක්. පේරාවේ සුන්දරත්වය, අප විසින් කැමරා කාචයේ සටහන් කරගත් රූප රාමු ඇසුරින් අලංකාරව සිසුනට විදහා පෙන්වූවා (කොහොම වුණත් ඒ මනෝහර සුන්දරත්වය කෙළෙසන පාපිෂ්ඨයන් අතළොස්සකගේ අමන නවක වදය ගැන වචනයක් වත් සඳහන් නොකරන්නට අප වගබලාගත් බව විශේෂයෙන් මතක් කරන්න ඕනෙ ). මේ වනවිට වෙලාව සවස 5ත් පහු වෙලා. පැය 9කට අධික කාලයක් ඉතා සංයමයෙන් වැඩසටහනට සක්‍රීය ලෙස සහභාගි වූ කොට්ටුකච්චියේ ආදරණීය සොයුරු සොයුරියන් පිරිස අපේ වැඩසටහන ආලෝකමත් කළා. ඔවුනගේ මුහුණු සැබැවින්ම අපගේ සාර්ථකත්වයේ ප්‍රතිමූර්තියක් බඳුයි. අපූරුවට වචන ගළපා ඔවුන් අපහට ලියා දුන් සමරු සටහන් රැස, අප ඔවුන් හට ඉතිරි කර ගියේ දැනුම පමණක් නොවන බව සනාථ කළා. ඔවුනගේ උණුසුම් සමුදීම හමුවේ අප මඳකට නිහඬ වුණා. අවසාන මොහොත වනවිට ඔවුන් සැමගේ මුවින් ගිලිහුණේ එකම වදන් පෙළක් පමණයි. ඒ තමයි, “අනේ අයියේ, ආපහු සැරයක්, අපිව බලන්න එන්න…”. සැබැවින්ම හැඟුම්බර එම අවසානය අප හදවත් තුළ නොමැකෙන සටහනක් ඉතිරි කළා. ඒ සටහන අප ජීවිත කාලය පුරාවට අප හැඟුමන් නින්නාද කරනු නොඅනුමානයි….

ප.ලි. මෙම වැඩසටහන සාර්ථක කරගැනීම සඳහා අප හට දැවැන්ත සහයෝගයක් ලබා දුන් කොට්ටුකච්චිය නවෝද්‍යා මහා විද්‍යාලයේ විදුහල්පතිතුමා ප්‍රමුඛ අධ්‍යයන, අනධ්‍යයන කාර්ය මණ්ඩලයට අපගේ බැතිබර ප්‍රණාමය…

මුලින්ම අපි කතාවෙ තේමාව දෙසට සිත යොමු කරමු.

එකෝමත් එක රටක කණිෂ්ක කියලා ළමයෙක් ඉන්නවා. කණිෂ්කට වයස 17යි. එයා, උසස් පෙළ කරන ශිෂ්‍යයෙක්. ජීවිතයේ වැදගත් කඩයිමක් පනින්න ලෑස්ති වෙලා ඉන්න කෙනෙක් වුණාට මෙයාට ප්‍රශ්න ගොඩායි. ලොකුම ප්‍රශ්නෙ තමයි එයා කරන්න ලෑස්ති වෙලා ඉන්න විභාගෙ. පාඩම් කරන දේවල් මතක හිටින්නෙ නැතුව මොන විභාග ද නේ? මෙයාටත් වෙලා තියෙන්නෙ ඒ වැඩේම තමයි. ගෙදරින් එල්ල වෙන පීඩනයත් එක්ක මෙයාගෙ වැඩත් අවුල් වෙලා හරිම අමාරු තත්ත්වෙකට තමයි කණිෂ්ක වැටිලා ඉන්නේ. ඔන්න ඔය අතරෙ තමයි කණිෂ්කට, පූජා හම්බ වෙන්නෙ. පූජා කියන්නෙ ලස්සන ගෑණු ළමයෙක්. එයා යන්නෙත් කණිෂ්ක යන ක්ලාස් වලටමයි. ක්ලාස් එකේ දැකලා ඇතිවුණු සුන්දර හැඟීම දළුලා ගිහින් ඒක පත්වෙනවා ආදරයක් බවට. ආදරේ වුණාට වැඩක් නෑ, ඒක යථාර්ථයක් බවට පත්කරගන්න කණිෂ්කට හැකියාවක් නෑ. මේ වගේ අවාසනාවන්ත තත්ත්වයක් මැද අල්ලපු අත්තත් නැතිකරගෙන, පයගහන් හිටි අත්තත් නැතිකරගන්න ලෑස්ති වෙන කණිෂ්ක හේතුකොටගෙන ශක්‍රයාගෙ පඬුපු ආසනෙත් උණු වෙනවා. හරි වැඩේ කියන්නෙ ශක්‍රයා හරියටම එදා දවසෙම ලීව් එකක් දාලා ගිහින් එයාගෙ පෞද්ගලික වැඩකට. ශක්‍රයා නැති අතරෙ පඬුපුල් ආසනේ ඉන්නෙ පුරෝහිතයා.

ශක්‍රයාගෙ රථාචාරියා, මාතලිත් එක්ක කතාවක් දාගෙන් අමෘතය පාරකුත් දාගෙන ඉන්න පුරෝහිත, මේ නහින දෙහින වෙලාවෙ කේස් එකක් ෆයිල් කළ නරයා සම්බන්ධව, ශක්‍ර දිව්‍ය රාජයා, වහා SMS පණිවුඩයක් මඟින් දැනුවත් කරනවා. කොහේ හිටියත් රාජකාරිය වෙනුවෙන් කැපවී ඉන්නා ශක්‍ර දිව්‍ය රාජයා, ලීව් එක වහා කැන්සල් කර කණිෂ්කගේ රාජකාරියට බහිනවා නමෝ විත්තියෙන්. කතාවෙ ඉතුරු හරිය තමයි ශක්‍රයා, කණිෂ්කගෙ දුකට පිහිට වෙන අන්දම. කණිෂ්කගෙ උභතෝකෝටික ප්‍රශ්න විසඳන්න ශක්‍රයාට පුලුවන් වෙයිද? නැත්තම් බැරිවෙයිද? ඒක දැනගන්න නම් ඉතින් ඔයගොල්ලන්ට කතාව බලන්නම වෙනවා. ත්‍රාසය, භීතිය, කුතුහලය, ආදරය, ශෘ*ගාරය (නෑ නෑ, ඒක නම් නෑ , බයවෙන්න එපා ) පිරි මේ නාට්‍යය E/08 කණ්ඩායමේ ව්‍යාපෘතියක්.

අශාන් ඉමන්ත බණ්ඩාරගේ අධ්‍යක්ෂණයක් ද E/08 සිසු කැළගේ නිෂ්පාදනයක් ද වන මෙය ළඟදීම සම්මානයට පාත්‍ර වීමට නියමිතයි. ළඟදි කිව්වට ඉතින් කවදා විතර වෙයිද කියල කියන්න නම් අමාරුයි සම්මානය හම්බුවෙච්ච ගමන් ලියන්නම්කො තවත් ලිපියක්

බලලා, අවසානයේ අදහසක් පළ කරලා යන්න. ඔබේ අදහස්, ගල්, මුල්, මල් E/08 කණ්ඩායම ඉහළින් අගය කරනවා. අදහස් පළකළ සියලු දෙනාට බොහොමත්ම ස්තූතියි.

ඉදින් එහෙනම් ආයුබෝවන්ඩ, අද දිනට සමුගන්න අවසර..!

ජය වේවා!

ප.ලි. ඇත්තටම කිව්වොත් මේක අපි හරිම කඩිමුඩියේ හදපු නාට්‍යයක්. ඒක නිසා වැරදුණු තැන් නම් ඕනෙ තරම් ඇති. නරඹනකොට ඒ ඔක්කොටම කමා කරලා නාට්‍යය නරඹන්න කියලා කාරුණිකව ඉල්ලා සිටිනවා. මේක නිෂ්පාදනය කරන්න ගිය E/08 කණ්ඩායමට අත්දැකීම් ගොඩා…ක් ලැබුණා, ජීවිතයේ කලින් කිසි දිනෙක අත් නොදුටු. ඉතින් ඒවායින් ද ප්‍රයෝජනයක් ගෙන අනාගතයේ දවසක මීටත් වඩා සාර්ථක නිර්මාණයක් කරන්න අපි සැලසුම් කරගෙන ඉන්නවා. (අපේ සැලසුම් ගැන නම් දවස් ගානක් වුණත් කියන්න දේවල් තියනවා. ඒවා ක්‍රියාවට නැංවුණායින් පස්සෙ විතරක් ප්‍රසිද්ධ කරන්නම්කො. මොකද කලින් කිව්වම අගේ නැති වෙනවා )

ආ… තවත් දෙයක්, මෙතන අපි ප්‍රසිද්ධ කරන්නෙ මුළු නාට්‍යයම නොවෙයි. ඉන් උපුටාගත් දර්ශන කීපයක් පමණයි. නමුත් කතාව ඔබට පැහැදිලි වෙයි බලනකොට. සම්පූර්ණ නාට්‍යය ඉදිරිපත් කරන්නට නොහැකි වීම ගැන නම් සමාව අයැද සිටිනවා ඔබ සැමගෙන්.

දිගාසිරි.